dilluns, 20 d’octubre del 2014

Urbanitat en temps de crisi?


Salari digne?

Els infants sempre diuen la veritat...



dijous, 16 d’octubre del 2014

Tancar per a obrir a la llibertat...

Dissabte dia 18 d'octubre de 2014 

a les 15:30h

Cantonada c/ Roger de Flor amb Prat de la Riba (davant Roca Umbert) de Granollers


Dimas Empressa d'Inserció, s'ha adherit a la jornada "Tancarem el CIE"
El dissabte dia 18 anirem a encerclar el CIE de Barcelona.
Si vols participar-hi, ens trobarem a la cantonada del carrer Roger de Flor amb Prat de la Riba de Granollers, (davant de Roca Umbert) per sortir tots junts a les 15:30h de la tarda, cap a la Zona Franca.
Ens distribuirem en els cotxes que tinguem disponibles. (Pots venir doncs amb el teu cotxe i oferir lloc, o bé venir sense cotxe, segur que trobem lloc per a tothom)

Si vols anar pel teu compte trobaràs tota la informació a les pàgines de Sos Racisme i Tancarem el CIE:

http://www.sosracisme.org/
http://tancaremelcie.cat/


divendres, 10 d’octubre del 2014

Transmet... Jesús!!!




Carta sense cap virus

 
Carta abierta a Teresa por una medico intensivista de Madrid 

Querida Teresa:

No sé si algún día leerás esta carta, en el mundo digital nunca se sabe. He decidido escribirte porque, entre todo lo que he leído sobre el Ébola, me falta algo. Sé muchas cosas sobre ti (que no se deberían haber publicado), tengo cierta idea de lo que pasó (hay tantas contradicciones...) pero aún no he encontrado a casi nadie que se preocupe de lo que verdaderamente importa: tú.
No he visto a nadie ponerse en tu lugar. Yo lo intento y me imagino tu miedo al ponerte el traje por primera vez, sin casi formación. Me imagino tu angustia cada vez que te ponías el termómetro. Tu indefensión cuando, desde salud laboral, quitaban importancia a tu malestar. Imagino tu intranquilidad pensando que has podido contagiar a otros. Tu angustia intentando revivir qué pudo salir mal. Tu enfado al ver como tu "quizá me rocé al quitarme el guante, porque es lo más crítico" se convierte en un "confiesa que se tocó la cara". Como si hubieras estado jugando a la ruleta rusa en vez de atendiendo a un paciente de alto riesgo biológico.
Imagino tu soledad en esa habitación de aislamiento, la pena por tu perrillo que no has podido compartir con nadie. La rabia cuando veas cómo los de arriba te abandonan y te convierten en arma política, en ocasión de conservar o no su poder político.
Me siento muy identificada contigo, porque a mí tampoco me ha enseñado nadie a ponerme el traje de seguridad. Es más, en mi hospital no hay monos, solo batas impermeables y mascarillas, que dejan muchas zonas expuestas. Y las respuestas de los responsables son deplorables. Me imagino tu indignación al pensar que tu desgraciado contagio ni siquiera va a servir para que se revisen los protocolos y se mejore la formación, para proteger a tus compañeros.
No salgo de mi asombro cuando oigo cómo los que te han puesto en riesgo por la improvisación, por los déficits en gestión, por un protocolo que reconocen erróneo, por no asegurar que alguien te supervisara y ayudara a quitar el traje, quieren ahora culpabilizarte y lavarse las manos. No sé cómo te contagiaste. No sé qué pasó en el centro de salud y en Urgencias, no sé si tardaste en avisar de tu contacto con el virus, pero nunca se me ocurrirá juzgarte. Tu nivel de angustia en ese momento podría haberte llevado a hacer cualquier cosa. Quizá tenías miedo de que te remitieran de nuevo al Carlos III, a ese servicio de salud laboral que no te hacía demasiado caso. No lo sé. Solo sé que te contagiaste haciendo tu trabajo, ese trabajo tan bonito que tiene un solo nombre: CUIDAR. Que quizá llevaste un poco de consuelo a los últimos momentos de los misioneros fallecidos. Que debes estar orgullosa de tu profesión, aunque te haya puesto en riesgo.
Cuídate, Teresa. No hagas caso a todas las tonterías que se han dicho y que se seguirán diciendo. Cuentas con el apoyo de tus compañeros. Con el de todos lo sanitarios, que admiramos tu valor al exponerte al contagio. Confía en los cuidados y la atención de los profesionales, que son lo mejor de este maltrecho sistema sanitario. Ojalá todo salga bien. Te esperamos en unos meses para celebrar tu curación, quizá en una nueva Marea Blanca. Ánimo, Teresa. No estás sola

Jornada de l'ACO amb molta fe en Jesucrist





Utopia jocista